Wat ik in essentie doe, is het onzichtbare zichtbaar maken.
Ik luister niet alleen naar je woorden, maar naar wat eronder speelt. Waar het stroomt, en waar het stokt. Oordeelloos, zonder dat er iets anders moet zijn dan het is.
Het is mijn Human Design, en dat leef ik. In 1992 overleefde ik de vliegramp bij Faro. Tien jaar geleden scheidde ik. Drie jaar geleden navigeerde ik door borstkanker, op mijn eigen holistische pad.
Iedere keer koos ik hetzelfde: soeverein mijn eigen holistische weg. Ik ben gebouwd om thuis te zijn op de plek waar het oude oplost en het nieuwe er nog niet is.
Dat doe ik door te ervaren, experimenteren en van het leven te leren. Keer op keer blijkt de informatie die ik daaruit put overeen te komen met kennis uit de bron.
Ik ben ook mijn eigen eerste klant. Het ken het weten maar niet durven uiten.
En ik weet wat er gebeurt als ik daar doorheen zak en mijn waarheid spreek: dan stroomt het, voel ik me levendig en organiseert de werkelijkheid zich naar mijn verlangen.
Dat is geen bijkomstigheid, dat is mijn kompas. Ik heet niet voor niets Marjoy. Als ik helemaal aanwezig ben, het leven volledig toelaat, dan klopt alles en heb ik toegang tot onmetelijke wijsheid.
Allebei komen ze voort uit mijn design. Ik heb ze niet geleerd, ik heb ze opgediept, door te experimenteren, te ervaren, te doorleven en er de wijsheid uit te halen. Nu zijn ze mijn werk.
Waarheid spreken gaat niet over het verleden. Het gaat over wat er nú speelt tussen ons, en dat spreek ik uit. Levende informatie uit het veld waarin we ons beiden bevinden. Soms confronterend, altijd potent. Ik hoef er niet over na te denken of het klopt.
Die gevoeligheid is er altijd geweest. Mijn hele leven heb ik haar ingehouden, want er was geen plek voor en ik wist niet wat ik moest met wat ze losmaakte. Nu is het mijn scherpste instrument.
Je hoofd snapt misschien nog niet precies wat het is.