Een fantastisch begin. Maar het is een zelfdiagnose. Jij vult ‘m in. En jij bent streng voor jezelf, dat weet ik van de mensen die ik help. Je dimt je mooiste delen zonder het door te hebben.
Je hebt jaren aan je bewustzijn gewerkt. Alleen: je bewustzijn vergroten is iets anders dan je patronen doorzien. Je kent je binnenwereld tot op de bodem en voelt nog steeds niet hoe je overkomt zodra het spannend wordt.
En je saboteurs zijn geen vijanden. Het zijn oude beschermers, ooit met liefde ontstaan om je veilig te houden. Juist daarom laten ze zich niet makkelijk zien. Wat het dichtst bij je hart begon, zie je van binnenuit het slechtst. Je hoort in één sessie feilloos wat je cliënt tegenhoudt. Bij je eigen zichtbaarheid zit je er middenin en voel je het net niet.
Je hebt een grootse visie maar laat jezelf daarmee niet zien. Of je post wel maar bent eindeloos veel tijd kwijt met uitstellen en het uiteindelijk maken ervan.
Je noemt je prijs en doet bij de minste weerstand water bij de wijn. Of je maakt je aanbod zo klein dat je er niet goed aan verdient.
Ik lees je verschijning op verschillende manieren, en er komt iets naar boven wat je van binnenuit niet kon zien. Je ziet wat je diep van binnen weet, maar nooit de vinger op kon leggen.
Voor de spiegel die je zelf niet kunt ophouden. Voor iemand die kijkt. Voor de toestemming om je oude patronen los te laten en je grootsheid te claimen.
Toen ik mezelf zo begon door te krijgen, voelde het alsof ik de handleiding van mijn leven in handen kreeg. En als je jezelf echt doorhebt, valt het onbewust en ongewild onderdrukken van je licht weg.
